بَفرينه

سلام دوستان گل، پیشاپیش نوروز باستانی رو به همه شما عزیزان تبریک میگم. به امید هزاران سال بهتر و شاد تر از این سالها واسه شما عزیزان.

امسال هم رفت با تمام زشتی ها و زیبایی هاش، منم که مثله همیشه ......

سرم شلوغ و دستم بند و کلی بهانه واسه آپ نکردن و سر نزدن به دوستان گل، و اما بهانه ایندفه!:

راستش ایندفه یه پروژه سنگین رو شروع کردم یه انمیشن (پویا نمایی) کردی که فضا و داستان و عوامل تولیدش همه کردیه! یه ادای دین به سرزمین پاک و مظلوم کردستان. حدوده دو ماه که پروژه شروع شده ولی هنوز خیلی کار داره. داستان این کار برداشت مستقیمی بود از داستان کوتاه بفرینه ( مثل برف = اسمی کردی و دخترانه) اثری از نویسنده گرانقدر کرمانشهان جناب آقای علي اشرف درويشيان

این انمیشن واسه جایی ساخته نمیشه ، بلکه مثل دوکار قبلی ( فریاد تیشه و روناک) واسه دل خودم می سازم و تلاشم اینه که علاوه بر کسب تجربه و مهارت به سرزمینم ادای دینی کرده باشم. همه اینا رو گفتم که بگم هر کی دوست داره با ما توی این پروژه همکاری کنه قدمش رو دیده!! توی هر زمینه ای که خودتون فکر میکنین میتونین به ما کمک کنین

قسمتی از داستان:

---((لب ايوان، زير برق آفتاب نشسته بودند. بفرينه به سينه‎ي مادر تكيه داده بود. زن او را محكم در ميان زانوان خود گرفته بود. موهاي بفرينه، در زير دندانه‎هاي شانه، نرم و صاف بر پوست مهتابي گردن و دوشش پاشيده مي‌شد. با هر شانه موها، پياله پياله روي هم چين مي خوردند: «آي گوشم! گوشم را كندي»

«چه شد؟ لابد گوش تو از كاغذ است. اگر گوش آدم با شانه كردن كنده مي‌شد، الان توي دنيا هيچ كس گوش نداشت.»

بفرينه، تند به گوش خود دست كشيد. نوك انگشتان خود را با دقت نگاه كرد تا مطمئن بشود كه گوشش خون آمده يا نه. مادر به شوخي گفت:

«هَي هَي، هَي هَي. گوش‌ات افتاده و تو خبر نداري. بايد امروز بروم سراغ مامو مقدور و يك گوش بزغاله برات بخرم.» . . . )----

درس و مرس و مكافات ضميمه اش تماممم ديگه با خيال راحت ميتانم واسه خودم برم سربازي!!!

چون تو اين ايام درس داشتگي به هيچ كاري نرسيدم فيلاً دنبال كاراي عقب افتادمم و بزودي بازگشتي اژدهاانه خواهم داشت، واسه اين پست يه شعر قشنگ گذاشتم كه 100% مال خودم نيست !! اين شعر از عباس احمدي خوش ذوقه كه من بي اجازش تو وبلاگم ميزارم، آخه بهش دست رسي ندارم! فقط بگم كه اين شعر جزو اشعار برگزيده دومين جشنواره طنز مكتوب بوده،‌ واسه همين دلم نيامد تنهايي بخوانمش. ايشالا عباس آقا هم مارو مي بخشه.....

وصــــــلت مــــا از ازل يك وصـــلـت ناجــور بود

                      من كه خود راضي به اين وصلت نبودم زور بود

درس و دانشـــــگاه بالكل بي بخارم كرده بود

                      بسكه بودم سر به زيــر و در غذا كافــــور بود!

رخت دامادي پـــــــــدر با زور كـــــــرد اندر تنم

                      گفت بايـد زن بگيــــري تو و اين دستـــــور بود

چند باري خواستـــــــگاري رفتـه بوديم بد نبود

                      ميوه مي خورديم و كلاً سـور و ساتم جور بود

اين يكي گيســــو كمند و آن يكـي بيني بلند!

                      اين يكي چشـــــــم آبي و آن يكي مو بـور بود

سومي هم دو برادر داشت هر جفتـش خفن

                      اولي خرفهــــــم بـــود و دومـــــي خـر زور بود

كيس خوبي بود شخصـا،ً صورتــاً،ً فهمــاً‌ فقط

                      هشتــصد تا سكــه مهـــر خانــم مزبــــور بود!

با خودم گفتم كه كي داده... گرفته بي خيال

                      حيف از شانس بـدم، دامــادشان مامــور بود!

اين غزل را توي زنــدان من سـرودم، يك نفس

                      شاهدم ناصــر سه كلــه يا كـــرم وافـــور بود!

زن اخسـت و مايــه درد و بــــــلا، با اين وجود