چند سالیست که رمضانها را بیشتر با سریالهایش میشناسیم تا سحری و افطارش! آنهم سريالهای طنز  کسالت آور و داستانهای لبریز از عشق و جنون و جن و پری! حالا ديگه از سحر تا افطار فکر و ذکر ملت شده بحث در مورد عاقبت الیاس و سرانجام حاج یونس فتوحی!حالا که زندگی ما مردم بی غم اینقدر با اين سریالها عجین شده بد نیست که ما هم در وبلاگمان از این سریالها صحبت کنیم. سریالهایی که گوشه ای از زندگی خودمان را نشان میدهد! مثلا همین سریال اغما که عینا زندگی ما را به نقد میکشد، کافیست چند تا اسم رو عوض کنیم تا ببینیم این سریال سالهاست که آغاز شده!

کافیه فقط چند تا اسم رو تغییر بدیم تا ببییم این سریال همین واقعيات زندگی خودمانه!

مثلا بیاین بجای دکتر پژوهان بگیم دکتر احمدی نژاد! بجای پری هم بگیم ایران! بجای الیاسم بگیم {...}!!

حالا داستان رو با هم مرور می کنیم!

قسمت اول) دکتر احمدی نژاد یه آدم ساده و خوب و مهربون و بی آزاره که سرش تو کاره خودشه! داره تو شهرداری زندگیشو میکنه، تا اینکه یه سری اتفاقات کوچیک تو زندگیش باعث میشه دکتر مهربونه ما از دنیا بی زار بشه!

قسمت دوم) {...} مياد پیش دکتر مهربونه ما و مهر خودش رو به دل دکتر می نشونه! بعد کم کم اعتماد دکتر رو جلب میکنه و بر دکتر ما کنترل کامل پیدا میکنه!

قسمت سوم) {...} به دکتر میگه که تو منتخبی! توبا همه فرق داری، تو برگزیده شدی که جهان رو نجات بدی!

قسمت چهارم الی بیست و چهارم) کـــــــــــــــــــــــــِـــــــــــــــــش

قسمت 25 ) {...} دکتر رو متقاعد میکنه که باید ایران رو شوهر داد!

قسمت 26) دکتر احمدی نژاد تمام سعیش رو میکنه تا وظیفش رو به نحو احسن انجام بده و ایران رو شوهر بده!

قسمت 27) سر و کله ی یه اصلاح طلب پیدا میشه که میخواد ایران رو خوشبخت کنه! جناب {...} به دکتر اعلام میکنه که اصلاح طلبی ایران رو بد بخت میکنه!

قسمت 28) دکتر غیرتی شده با چماق حال اصلاح طلبها رو جا میاره! جناب {...} هرهر به ريش ملت و دکتر و ايران میخنده!

قسمت 29 ) تا اینجا که ایران شوهر داده شده و دکتر ما ادای قهرمانها رو در میاره ولی برنده اصلی بازی جناب {...} میباشد!

برداشت دوم!

این برداشت در اصل با همون سه قهرمان پیش میره (یعنی دکتر احمدی نژاد، ايران و جناب {...}!) ، ولی کمی رنگ و روش متفاوته! در این قسمت جناب {...} دست به پول شویی میزنه! چطوری!؟

ایران یه گردنبند تاریخی و با ارزش داره که جناب {...} اون رو میفروشه به کامرانی! بعد با استفاده از کنترلش روی دکتر ما، دکتر رو مجبور میکنه که اون گردنبند رو واسه ایران بر گردونه! دکتر میگه {...} جان من که پول ندارم! {...} جان میگه دکتر چرا اینقدر ساده ای!؟ چرا از جیب خودت خرج کنی؟ این گردنبند ماله ایرانه! بزار خود ایران پولش رو بده! دکتر هم که از قضا اقتصاد دان خوبی هم هست! موافقت میکنه! پس اینطور میشه که جناب {...}  از این طرف گنجینه ی ایران رو میفروشه و از اون طرف بدون هزینه کردن دولت این گنجینه ها به کشور بر گردانده میشود و اینجا به اقتصاد لطمه ای وارد نمی شه!!!

خلاصه اینکه ایرانی ها پول بزارن رو هم تا سرستون های دروازه هخامنشیمون رو از خارجی ها بخرن! میگم چرا اصلا با جناب {...} وارد معامله مستقیم نشیم؟ ما همينجا پولهامون رو میدیدم به ایشون، ایشون هم در عوضش همينجا گنجینه هامون رو به خودمون بفروشه!!! چرا دیگه با خارجی ها وارد معامله شیم!؟

سلام، روزه نمازهاتان مقبول در گاه حق، بازم یه متن کردی، البته این بار فارسی کرمانشاهی که لهجه مختص کرماشانی هاست و ظرافت و زیبایی و صمیمیت خاص خودشو داره. یه شعر عاشقانه و صمیمی از همشهری عزیز «منوچهر ناصحی» تقدیم به تمام دوستان

وا بکو ئی زنجیــــــره  اَ دس و پام بزار برم

نمخوامـت، نمخوامـت، نمخـــــوام بزار برم

آرزو مانــــده دلـــــم یه دَفـه سیــلم بکنی

آخه تا کی مکنــی بی اعتنـــــام؟ بزار برم

تو بهــــاری و با مه، جور خـــــزان تا مکنی

به غیر از بد بیـــــاری،  نری برام،  بزار برم

نمی دانم که خودم کجا مخـوام برم؟ فقط

نمخوام کسی بدانه که کوجــــام، بزار برم

یی سینه شعر توقلبم که همش مال تونه

یادگاری، که نمی مـــــانه به جام بزار برم

یی دل شکستــــه دارم که اونم مال تونه

بگیرش نذار بمـــــانه رو دســـــام بزار برم

دیه با ئی دل ماتـــــم زده اختم نمی شه

دلمه مخــــــوام بزارم زیر پـــــــام، بزار برم

نمخواستم که بگم حالا که بغضــــم ترکید

خواهشم اینه فقط، ازت مخــــوام بزار برم

قسمت میدم به ای غروب تنگی که میگن

رنگ خون عاشقـــاس محض امام بزار برم

دارم آتِش می گیــرم، وخته دیــه دق کنم

وابکـــو ای زنجیـــــره از دس و پام بزار برم

اسیر ئی دل صو مرده شدم، خونمه رخت

حالا که خونی نمانــــده تو رگـــام بزار برم

عزیزم وخته خداحافظیــــه ، اشکـامه بین

مه دیه مسافــــر شهــــر خــدام، بزار برم

آو نریز پشـــت سـرم، کوزه بــرم بزن زمين

تا خاطر جم بشی میـرم نمیـــــام بزار برم