خسرو ديش فرهــــــاد ويل زام خطر هيچ ميلـــــــش نين به گنج و گوهر
بيطور چنـــــــي او درون خسته درد چند عقدِ دانه گوهــــــر فشـان كرد
خسرو وات فرهــــاد واچه چه جايي فرهاد وات جـه ملك خوش آشنايي
فرهاد وات چوگه جه عشقي چون كوه مفروشان گيـــــان و مستانان اندوه
خسرو وات فرهــــــاد مگر بيهوشي دورن جه آداب هــــــر گيان فروشي
فرهاد وات عاشـــــــق بي ادب نين ار بفروشو گيــــــان هيچ عجب نين
خسرو وات فرهـــــاد نادره روي دور به دل سوزاني عاشقـــي بي طور
فرهاد وات باللــــه ديــــــن و ايمانم نك عشق به دل به ديـــده و گيانم
خسرو وات فرهــــاد ملك زاده چين بودست هورگيره جه عشق شيرين
فرهاد وت خسرو مــــر اوسا جه تن گيـان شيرينـــم برشــو جــي وطن
خسرو وات نه خاو موينــي هر شو فرهاد وات خسرو خو نيـــن كو خو؟
خسرو وات جه عشق او شوخ سرمست كي نه روي دنيا هور مگيري دست
فرهاد وات اوســـــا پــاره بو جـــرگم شيــــرين بكـــــرو شيــون جه مرگم
خسرو وات چه طور مكيشي نارش ار بيو چيشــــــن او پاي انــــــدازش
فرهــــــــاد وات ديدم ياگــــه نازشن سري كـــــه داروم پاي اندازشــــــن
خسرو وات چونن شيرين به خنجـر به يك ديـــــده ي تو بيــــــــــانو ضرر
فرهاد وات وه مرگ شيـــــرين دلبــر درسات او ديـــــــــــده ما ورون وه بر
خسرو وات فرهاد چيش موا چي چيش ار كسي شيريــن ببــــــرو پي ويش
فرهــــاد وات او كس ار اسكنـــــدرن اگر پادشاي هـــــر هفـــــت كشورن
مكرون به تيغ المــــــــاس گون رنگ عرصه سرزمين ونـــــــش تار و تنگ
خسرو وات دوستيش بوبر كر جه دل دوستيش پري تو نــــدارو حاصــــــل
فرهاد وات دوستيش شاي كيخسرو خو سوگند به تاجت مگـــر آوسا بر شو
زور پنجـــه مرگ بستانـــــوم نفــس تذرو روحــــــم برشـــــــــو جه قفس
خسرو وات فرهــــــــــاد بو آسوده بر اي كاره خامـــــــــــــن دارو چند ضرر
فرهاد وات اي كار پختــه ن يا خامن ايسه خو پي من محـــــــض حرامن
آخر عاجــــز بي ، شـــاي فـــرخ نژاد جي مكابره ويــــش چنــــــي فرهاد
خسرو وات پي چيش صبرت جه دورن فرهاد وات يانـــــه صبرم خاپـــــــورن
فرماش يه عجــب شيــــرين خطابن سخن سنجيده و حاضـــــر جوابن ...